 |  | ||
De Douches van de Zon van rotsachtige Marciano.Door Joseph de Beauchamp 30 November, 2004 Alle In dozen doende Artikelen, het In dozen doen BiosRotsachtige Marciano awoke langzaam, champ sliep altijd vóór een strijd. Zijn oogleden hielden vallen gesloten opnieuw opnieuw en alvorens zij definitief open bleven. Hij wist dit zijn laatste strijd was; de eerste gedachte kroop over zijn slaap-dik gemaakte mening. Hij wilde deze zaken tegenhouden, morgen vertelt he'd waarschijnlijk zijn vrouw Barbara. Hij sliep op de gymnastiekbank, die uit slaap is getuimeld, rillend in de dalingslucht van de open vensters. Zijn laatste strijd met Archie Moore doemde buiten de staaldeuren op. Hij had aan klaar zelf voor de strijd nodig. Zijn mond die kijken uit in de sombere ijzige nacht wordt aangehaald, het maken van zijn bloed in werking gestelde langzaam en het verzachten van zijn reflexen. Het gebrek aan zonneschijn kwetste zijn visie. Vanavond, wanneer zijn ogen moeten volkomen werken, of verliezen, misschien sterven. Matrijs. Hij duwde weg snel de gedachte. Een gekreun dat in zijn borst wordt gemompeld. Een volledige rust en nog vermoeid. Hij liet vallen zijn handen, zat het staren bij zijn geaderde handen, hun ruggen bijna brons van het opleidingskamp. Hij boog de botte vingers, die worden geprobeerd om limberness in hen te werken, hoorde het knallen van handen aan schouders. Het vlees voelde stijf, iets van zijn leerhuid en beenderen. Tweeëndertig die, dacht hij, niet de zelfde reacties verwachten toen hij jaren geleden begon. Zijn borst nam zwaar toe en daalde. Het is geen vrees. Dit wint vestigt een verslag van negenenveertig met drieënveertig knockouts en geen verliezen. Hij wilde zich zonder een verlies terugtrekken; te trots om te verliezen. Hij moet Archie Moore vanavond ontmoeten. Alli Columbo, zijn vriend en trainer, laten hem over slaap voor klaar gelijke-weg te maken. Rotsachtig daar gezeten met zwaar-gespierde slappe schouders, overhandigt het hangen slackly over zijn dijen. Hij had nog eens tien uren van slaap nodig. Al energie verlaat boxer: hoogtepunt dat bij twintig en uitgebrande meer dan dertig wordt gekweekt. Zijn starende blik die naar leerhandschoenen en een Everlast zijderobe wordt verplaatst. Hij stond op; verloren in de het kleden zich ruimte warm-UPS, handomslagen, de geur van ijzerbloed en woede om ogen te scherpen. Is dat me? Hij kon niet de vraag helpen aangezien hij in de spiegel bij zijn donker krullend haar staarde, dat bij de tempels, zijn gelooid gezicht verdunt dat van zich het loensen en het ongerust maken onder de ringslichten wordt gevouwen. Zeker, erkende hij de visie van zijn gezicht, die in een spiegel helft-foggy met stoom wordt weerspiegeld die terug die oude geheugen bracht. Rotsachtig gezicht, vertelde zij hem dat de nacht meer dan twaalf jaar geleden, die voor boxer wordt gemaakt keek. Een vierkant gezicht met een kin die uit het wordt gebeiteld, alsof één of andere houwersculptor zonder krommen sneed. Puffy ogen, ook. Hij stelde een vinger over het litteken op de basis van zijn neus, van de laatste strijd in werking. Hij merkte de klok op tikkend de notulen aan het uur, buiten bijeenroepend hem aan de strijd. Zijn gespannen mond. Goed, is het niet, zich boos vertelde hij. Het slechtste ding dat zijn tijd, tweeëndertig jaar oud is, bekeek hij oud tweeëndertig. Toen de ontbrekende reflexen hielden vorderend, werden zijn spieren nooit genoeg rust. Hij begon te vrezen. Zijn het eindeloze denken die dingen hard maakte. Sinds 1943, bestrijdend en winnend elke gelijke omhoog, van het Leger tot nu toe, wenste hij deze zijn laatste strijd. Wat over het man's leven in twaalf jaar? Voor het leven van hem, wenste dit hij hij het wist. Slechts twee dingen hielden u gaand, levend en stervend. Alle jaren van huwelijk aan Barbara telden voor niets in de ring. Hij stampte op en neer en stuiterde, proberend om het gevoel in zijn benen te krijgen. Oude benen zonder de lente, misschien leidde hij over dit keer op? Hij hield zijn lippen die worden samengeperst om het geluid tegen te houden hij het groeien in zijn keel voelde, zijn lichaam dat als een blok van steen wordt gevoeld. Nauwelijks bewust van zijn lichaam, voelde hij zo numb met ontzetting. Velen een vechter stierven in de ring, stierven velen met fijngestampte omhoog gezichten van grond om vlees. Hij gleed naar de deur, een masker uit van resolutie. Hij nooit vertelde Barbara over zijn plannen om zich na deze laatste strijd terug te trekken. Hij ambled het slingeren van de roestvrij staaldeur in de menigten, een strijder voor de laatste tijd van glorie. Elke footfall shuttered een slag tegen zijn hart. Hij durfte niet terug kijken. Alli, het geldmanager van Rocco, hield de het duwen menigten tegen. De "Rots ' die achteruit aan Alli," wordt gesponnen verbergt mijn miljoenen, als ik het niet."maak Alli investeerde miljoenen in staven en onroerende goederen, verre van de koppelingen van de blood-sucking manager. Alli gaf hem het het weten knipoogt, makend zijn geldbrandkast, die het beweegt die rond, Rocco een comfortabele pensionering geeft. Te kennen goed, geen kwestie wat, zijn geld het veilige werken voor hem met Alli bleef. Mevr. Moore schreeuwde, zoals Rotsachtige overgegaan, "mijn Archie niet." kwetste Hij was benieuwd hoe één van beide vechter onder de de prijsregels van Londen van naakt-knuckled gevecht tegenover Marquis van vandaag van Queensberry gloved vuisten zou kunnen overleven. In de oude dagen, sponsorde deze stad van zonde ziekte en losbandigheid in de bloedige brutale wedstrijden. Rotsachtig hoorde haar boven de galerij van Goden. De ring die door floodlights wordt aangestoken, die vierkant in het midden van de zaal, vier voet van de parketvloer wordt geplaatst en die door drie kabels, oude "Everlast ' bumperkussens bij de hoeken wordt bepaald. Vast uitgerekt met oud, vuil canvas, de ringsmat die wordt verlicht om het centrum van aandacht te bepalen. Hij schuifelde numbly door de menigten, neer starend bij haar alsof van een grote hoogte. Dan hoorde een stem sprekend en realiseerde zijn stem, maar niet woorden. "Droevig, Mevr. Moore, kan ik de strijd tegenhouden niet. Ik als ik kon, maar ik ben hulpeloos. Het is te ver gegaan. Tenzij Archie zich terugtrekt, ben ik de kampioen en moet met het doorgaan, "hij ging haar die snel tot de ring over opvoert. Hij hoorde de geknetterspanning in cheers, die wapens opheffen, die zich van kant aan kant in ritme aan een interne klok bewegen, die weg de kostbare notulen van het leven tikt vóór de strijd. Elke knokige verbinding knalde, terwijl hij omhoog voor de gelijke limbered, hij benieuwd was of Barbara in langzame snelheid met een kans lette op zich ongerust te maken. Zijn maagspieren gerukt, gezicht dat glinstert en die van Vaseline worden gespoeld, boog hij zijn hoofd neer, geraakt handschoenen met Archie, die op de klok wacht. Hunched hij zijn schouders die vooruit, van de hoeken van zijn ogen opmerken hoe de mensen op hem letten, hij voelde trots en unafraid. Twintig seconden om te gaan, toen scheurde de plotselinge explosie open de stilte, geschokte verrassing in de ogen van het donkere gezicht dat van Archie een linkerhaak landt aan de kaak, en en anders tegenponsen dat, afwisselend Rotsachtig voor drie lange rondes infighting vermijdt feinting. De haak schudde al manier aan de mat. Het vonkte met bliksem, en volgde met een snelle tweede stempel, snelle jab met zijn recht op dat de haak- hevige stempel die vierkant op de neus landde volgde, die bloed splattering drie rijen terug in het publiek. Versuft geschudde Archie, kreeg opnieuw aan zijn voeten, wensend een goede combinatie om zich Rotsachtig terug te trekken. De voor rijzetels heffen hun kranten tegen splatter op te beschermen. En plotseling, verscheen een brede glimlach op Rotsachtig gezicht. Hij probeerde om de glimlach uit te zetten, helpend het niet. Hij zag de gewurgde vloek die over de ring van de trainer van Moore wordt gegooid. Hij herinnerde de kinderjarenlongontsteking, de handchirurgie, en de zwakheid om een honkbal, zijn lousy benen bij voetbal, en alle mensen te werpen die hem in de loop van de jaren vertellen op te houden met. Elke stempel, elke jab, de klinknagels die met scherpe hogere besnoeiingen beëindigden, deze handelingen allen leidde tot brink van een oneven soort ecstasy, en KO van Archie Moore in de negende ronde op 21 September, 1955. Bij elke periode, die door de gebeurtenissen in de ring wordt overvallen, het zweet van boxers, hun wild geweld dat de belangrijkste gebeurtenis van de avond transfixed. Daar, toen de opwinding uiteindelijk Rotsachtig overviel, altijd uitgewerkt de mensen vecht, op de vechters voor hen transfixed en op het huiveren losmaakte, oog-rollend gillende mensen achter hen in liefde met het gezicht van bloed. Ver van de baan van zijn vader in Stacey Adams Shoe Company in Brockton, het misselijk makende leerstof, zijn volledige zaten fabriek-arbeider paisanos voorrij om op hem nu te letten. Het wazige geheugen wankelde in zijn mening van Voet Lewis, dertig-dollar beurzen, de oorlog en de amateurstrijden, en toen toen de "Rots ' Ezzard Charles in ronde brawl vijftien decisioned. Het "Brockton Kassucces ' KO'd Archie Moore met zijn favoriete steen die juist kruis crutching; hij riep zijn "Susie Q.' Archie schreeuwde, struikelde terug, overhalend en uitglijdend aan knie, vallend en leggend vlakte op zijn gezicht. En plotseling, volledig verliet iedereen woede hem. Alle dagen van verschrikking die over worden gestempeld contorted gezicht van stijve bevroren Archie. Vijfentwintig minuten aan besluit, sprong hij neer in de menigten aan de kast-ruimte. Hij voelde een prachtige het verwarmen ontspanning, alsof, tenslotte, he'd gekregen de rest die hij heeft gewenst. Hij schudde zijn het hoofd denken aan de opleidingsmaanden voor de notulen van ondraaglijke pijn en overwinning. Hij glimlachte aan zich. Goed, scheen het oneven, maar met een waarde van het. Een gezonde honger in zich raakte hem, en hij wist hij een walloping ontbijt met Barbara wilde. Tegen de tijd dat hij huis kreeg, plande hij op een heet ontbijt. De bleekheid van de sneeuw begon als een schone robe over de stad te vallen; het scheen helder in de duisternis van de nacht. In een weinig terwijl thuis, de hemel om met zondouches wekt te glanzen, als de glans die haar kus volgt. De zonnebloemen heffen hun gelukkige ogen tot de vlammende hemelen, en regenbogen in onze harten op. Verwante In dozen doende Artikelen...
| |||
 |  |  |
| De Douches van de Zon van rotsachtige Marciano. Het in dozen doen Nieuws - © Saddo Boxing.com |
 |
|
